وقت تنهاي من

به دستان بی رحم باد پاییزی خزان شد

کوچه های شهر نه زرد که گلگون است

صدای زاغ و زغن پر کرده شهر را.

در نبود برگهای جوان پر بار

کرم ها می چرند شاخه های درختان باغ را

               این بار که بهار آمد

                یادمان باشد

              تک٬تک دستانمان

  آغوشی گردد برای هر برگ سبز نو شکفته

       مبادا این باد که نه در پاییز

  که در تمام فصول خزان می کند شهر را

           از دستمان برباید

  برگهای سبز شاخه های شهر را